Omdat het vandaag zo’n uitzonderlijk mooie dag is, besluit ik een ambitieus plan te maken: twee etappes van het Streekpad Nijmegen in één keer. Van Wijchen naar Grave en daarna door naar Malden. Om negen uur begin ik bij station Wijchen, bij de hoek van de Stationslaan en de Blauwe Hof.
Al snel loop ik langs het Wijchens Meer richting Niftrik. Het water ligt er rustig bij, en de dag voelt veelbelovend. Niet veel later verandert het beeld wanneer ik langs de snelweg loop en vervolgens de brug over de Maas neem richting Ravenstein.
Ravenstein is zo’n plaats waar je automatisch even langzamer gaat lopen. Gesticht in 1360 door Walraven van Valkenburg en al snel uitgegroeid tot stad, ademt het nog altijd historie. De straatjes, de gebouwen, alles lijkt iets van vroeger te hebben behouden.
Na Ravenstein volg ik de dijk langs de Maas, door de dorpen Neerloon en Overlangel. Het is een ontspannen stuk, met de rivier steeds aan mijn zijde. Daarna steek ik via een lange brug over naar Keent, een kleine gemeenschap tussen land en water. Het is bijzonder om te bedenken dat hier ooit een vliegveld lag en dat het gebied een rol speelde tijdens Operatie Market Garden.
Niet veel later loop ik Velp binnen, waar ik langs de oude Sint-Vincentiuskerk kom, waarvan delen al uit de tiende eeuw stammen. Ook het voormalige Ursulinnenklooster en Klooster Emmaüs herinneren aan een rijk verleden.
Via de Hertogswetering bereik ik vestingstadje Grave. Hier lijkt de tijd echt even stil te staan. De oude huizen en de bestrating geven het gevoel dat je zo een andere eeuw binnenstapt. Ik neem hier een pauze, geniet even van de sfeer en verzamel energie voor het tweede deel van de dag.
Na Grave vervolg ik mijn weg en steek de Maas over via de John S. Thompsonbrug, genoemd naar de luitenant die deze brug tijdens Operatie Market Garden veroverde. Aan de overkant gaat het pad opnieuw langs de rivier, om Nederasselt heen.
Bij Molenhoek verlaat ik de dijk en ga het binnenland in. De rust van de landwegen maakt dit stuk prettig om te lopen. Na enkele kilometers bereik ik de Hatertse en Overasseltse Vennen. Dit gebied is totaal anders: uitgestrekt, gevarieerd en rijk aan natuur. Vennen, heide en bos wisselen elkaar af.
Hier kom ik ook bij de Koortsboom, een plek vol verhalen. Volgens de legende hingen mensen hier lapjes in de boom om genezing te vragen. Nog steeds zie je die lapjes hangen, als stille hoopvolle gebaren. Vlakbij ligt de ruïne van de Sint-Walrickkapel, die het geheel iets mystieks geeft.
Na het vennengebied wandel ik via Blankenberg verder en steek de A73 en het Maas-Waalkanaal over. De stad komt langzaam weer dichterbij.
Niet veel later loop ik Malden binnen. De dag zit erop. Twee etappes, een lange tocht, maar eentje die alles had: water, historie, natuur en verhalen. Vanaf hier neem ik de bus terug naar Nijmegen, met dat vertrouwde gevoel van vermoeidheid en voldoening.
