Vanaf Ulvenhout begin ik aan een rustige, bijna vanzelfsprekende wandeling langs de rivier de Mark. Het water kronkelt door het landschap en begeleidt me richting de Belgische grens. De Mark, hier nog vaak de Bovenmark genoemd, voelt meer als een beek dan als een rivier, maar heeft een duidelijke richting. Het pad volgt haar oevers, en het ritme van het stromende water bepaalt het tempo van de wandeling.
Langzaam laat ik Nederland achter me en bereik ik Meersel-Dreef. Hier breng ik een bezoek aan het Mariapark, een plek die al sinds 1895 bekendstaat als bedevaartsoord. De Lourdesgrot vormt het hart van het park en ademt rust en devotie. Je merkt dat dit een plek is waar mensen al generaties lang naartoe komen, op zoek naar bezinning.
Niet ver daarvandaan ligt het Kapucijnenklooster uit 1686. De gebouwen en de omgeving hebben iets ingetogens, iets tijdloos. Het voelt als een plek waar het leven al eeuwen in hetzelfde tempo verloopt.
Na dit bezoek verandert de sfeer van de wandeling. Via het Smokkelpad trek ik de Strijbeekse Heide op. De naam alleen al roept beelden op van vroeger, toen hier goederen heimelijk over de grens werden vervoerd. Nu is het een geliefde route voor wandelaars, die zich slingert door een open en afwisselend natuurgebied.
De heide, de bosranden en de stille paden zorgen voor een mooi contrast met het begin van de tocht langs de rivier. Uiteindelijk brengt het pad me weer terug richting Ulvenhout.
Een wandeling die niet alleen de grens tussen landen oversteekt, maar ook die tussen water en heide, tussen geschiedenis en natuur.
