Vanaf bushalte Klapstraat loop ik eerst terug naar de dijk bij Deest, naar het punt waar ik de vorige keer ben gestopt. Het voelt goed om daar weer aan te sluiten, alsof ik de draad opnieuw oppak. Vanaf de dijk steek ik de Van Heemstraweg over en wandel Afferden binnen.
In het dorp kom ik langs de toren van de voormalige Romaanse kerk uit de veertiende eeuw. De kerk zelf werd in 1838 gesloopt, maar de toren bleef staan. Een eenzaam overblijfsel dat nog altijd het verleden markeert.
Het is een mistige ochtend en bovendien verraderlijk glad. Echt tempo maken zit er niet in. Voorzichtig, soms bijna glijdend, ga ik over het viaduct van de drukke Maas en Waalweg. Daarna volgt de rust van de Strengstraat. Het contrast kan bijna niet groter.
Via de Kortendijk bereik ik de bossen van de Molenberg bij Bergharen. Dit gebied maakt deel uit van een oude duinenrij, gevormd door opgestoven rivierafzettingen. Zulke plekken werden vroeger vaak gezien als bijzondere, bijna mystieke locaties. Dat gevoel hangt er nog steeds een beetje.
Over de Molenweg loop ik Bergharen in, waar ik langs de Heilige Annakerk kom. Niet veel later verlaat ik het dorp alweer via de Stompendijk. Even twijfel ik of ik nog goed zit wanneer ik plots voor een groot hek van een voetbalvereniging sta. Maar speciaal voor wandelaars blijkt er een doorgang te zijn. Zo loop ik een stukje over het sportterrein, een onverwachte maar leuke afwisseling.
Daarna kom ik op landgoed Hernen en bereik ik kasteel Hernen. Het kasteel ontstond rond 1350 als een eenvoudige woontoren en werd later uitgebreid. Opvallend is dat het nooit is belegerd en daardoor grotendeels in oorspronkelijke staat bewaard is gebleven. Het beschikt zelfs als enige kasteel in Nederland over overdekte weergangen. Hier werd in 1968 ook de serie Floris opgenomen. Terwijl ik erlangs loop, heeft het geheel iets tijdloos.
Na het kasteel ga ik via een tunnel onder de A50 door en duik direct het Hernense Bos in. Dit bos ligt op oude stuifduinen en heeft een licht golvend karakter. Wanneer ik het bos weer uitloop, kom ik bij de Hernense Molen, een beltmolen uit 1745 die ooit hoorde bij de Heerlijkheid Hernen.
Via de Leurseweg zet ik koers richting Wijchen. Onderweg passeer ik de markante watertoren van Leur, die met zijn veertig meter hoogte al van verre zichtbaar is.
Uiteindelijk bereik ik via de Stationslaan het eindpunt van deze etappe. Bij het station van Wijchen stap ik op de trein terug naar Nijmegen. Weer een stuk van het Streekpad voltooid. Langzaam maar zeker groeit de route, kilometer voor kilometer.
