Vandaag voelt het als een thuiswedstrijd. Ik begin aan het Streekpad Nijmegen, een route van 177 kilometer, maar voor nu gewoon de eerste etappe. Het startpunt ligt bij station Nijmegen, een plek die ik goed ken, maar die vandaag toch anders voelt. Het is het begin van iets nieuws.
Vanaf het station loop ik richting het Kronenburgerpark. De oude Kruittoren steekt vertrouwd boven het groen uit. Hier begint de overgang van stad naar pad. Via de Waalhaven en langs de oude Honigfabriek loop ik als het ware door mijn eigen achtertuin. Bekende plekken, maar nu gezien vanuit een ander perspectief.
Vlak voor de sluis bij Weurt kom ik langs de inmiddels gesloten kolencentrale Gelderland. Een markant punt, waar het industriële verleden nog duidelijk zichtbaar is. Daarna volgt een lang stuk over de dijk langs de Waal. Het tempo zakt vanzelf, de rivier stroomt rustig naast me en de dorpen Weurt en Beuningen glijden voorbij.
Bij de Kloosterstraat ga ik de dijk af en kom ik in Het Roodslag. Dit relatief jonge bos, zo’n dertig jaar geleden aangeplant, voelt toch al volwassen aan. Essen domineren het gebied, met daaronder een rijke begroeiing. Hier wordt gewerkt aan meer variatie, en dat zie je terug in het landschap.
Na het bos klim ik weer de dijk op. Even later loop ik onder de brug van de A50 door en daal opnieuw af, dit keer de Winssense waarden in. Hier verandert alles weer. Openheid, water, ruigte. Het landschap voelt vrij en uitgestrekt.
Via Deest loop ik langs de rand van het dorp en vervolg mijn weg door de Afferdense en Deestse Waarden. Dit is zo’n gebied waar je blijft kijken. Water, graslanden en lucht vormen samen een bijna eindeloos uitzicht.
De route voert nog richting Afferden, maar bij de Van Heemstraweg besluit ik het voor vandaag af te ronden. Ik pak de bus terug naar Nijmegen.
De eerste kilometers van het Streekpad zitten erop. Bekend terrein misschien, maar toch voelt het als het begin van een nieuw avontuur.
