Vandaag begin ik aan het laatste stuk van het Streekpad Nijmegen. Een bijzonder moment, en dit keer loop ik niet alleen, maar samen met Susan. We starten in Kranenburg, bij de indrukwekkende Stufenhallenkerk. Het is een rijk versierde kerk, vol altaren en beelden, en al eeuwenlang een plek van betekenis. Sinds 1308 is Kranenburg een bedevaartsoord, en dat voel je nog steeds.
Na een kort stuk door het centrum verlaten we het stadje en volgen de Via Romana, de oude Romeinse weg tussen Nijmegen, Kleve en Xanten. Eeuwen geleden trokken hier al handelaren en reizigers voorbij. Terwijl wij er nu lopen, voelt het alsof we even onderdeel zijn van die lange geschiedenis.
Na een paar kilometer bereiken we Wyler. In de omliggende natuur valt meteen iets op: overal vogels. Torenvalken en ooievaars zweven boven ons, alsof ze ons begeleiden. Het geeft het landschap iets levends en lichts.
Na Wyler steken we de grens weer over en begint de klim naar de Duivelsberg. Een naam die onder wandelaars bekend is, en niet zonder reden. De helling is stevig, maar boven worden we beloond. Niet alleen met uitzicht, maar ook met het besef dat deze plek zelf een bijzondere geschiedenis heeft. Ooit Duits grondgebied, later geannexeerd en uiteindelijk Nederlands gebleven. Verhalen genoeg, zelfs legendes over heksen die hier hun rituelen zouden hebben gehouden.
Beneden steken we de N325 over en lopen langs het Wylerbergmeer. Daarna volgen we de Querdamm richting de Thornsche Molen en wandelen via de lange Kerkdijk naar Ooij. In dit dorp, midden in de natuur van de Gelderse Poort, nemen we een welverdiende pauze bij Oortjeshekken.
Na de pauze trekken we verder door het natuurgebied Groenlanden. Hier lopen we over de Defensiedijk, ooit onderdeel van de IJssellinie uit de Koude Oorlog. Het idee dat dit landschap ooit een verdedigingslinie was, geeft het een extra dimensie.
We vervolgen onze weg langs de Vlietberg en door de Ooyse Schependom. Tussen de gallowayrunderen en konikpaarden door slingert het pad zich door de Ooijpolder. Het voelt weids en vrij, een laatste stuk pure natuur voordat de stad weer dichterbij komt.
Langzaam naderen we Nijmegen. We lopen langs de Waal en klimmen via het Valkhofpark omhoog. Dit oude stadspark, met de resten van de Valkhofburcht, ademt historie. De Sint-Nicolaaskapel en de Barbarossaruïne herinneren aan een ver verleden.
Via de Veerpoorttrappen dalen we weer af naar de Waal en lopen nog een stuk langs het water. Dan gaan we opnieuw omhoog, richting de Stevenskerk. Deze imposante kerk, waarvan de bouw al in de dertiende eeuw begon, vormt een waardig decor voor het einde van de tocht.
Door de Lange Hezelstraat, de oudste winkelstraat van Nederland, lopen we verder naar het Kronenburgerpark. De Kruittoren en de oude stadsmuren brengen me even terug naar het begin van het pad.
Vanaf daar is het nog maar een klein stukje naar het station. Het eindpunt.
Het Streekpad zit erop. Kilometers, landschappen, verhalen, en vandaag gedeeld met goed gezelschap. Een tocht om niet te vergeten.
