Vanaf de bushalte volg je over een jaagpad alweer de Kromme Rijn richting Cothen. Het is een erg winderige dag. Door het centrum van Cothen en langs kasteel Rhijnenstein gaat het pad naar Wijk bij Duurstede. Daar aangekomen ga je eerst een stuk over de dijk langs de Neder-Rijn richting het sluizencomplex van het Amsterdam Rijnkanaal. Via het stadspark loop je een rondje om Kasteel Duurstede. Kort daarna loop je door de mooie middeleeuwse binnenstad van Wijk bij Duurstede. De wandeling gaat verder door een erg drassige Griend, een nat graspad en door een houtwal richting Leersum. Kort na de wandeling door de houtwal kom ik langs Ridderhofstad Broekhuizen en Kasteel Broekhuizen uit 1810, die ze op moment dat ik voorbij kwam aan het renoveren waren. Vanaf het landgoed van het kasteel is ook Schevikhoven zichtbaar, nu een boerderij, maar oorspronkelijk een 14e-eeuws kasteeltje dat afwisselend tot Broekhuizen en tot Zuilenstein behoorde. Kort daarna bereik ik mijn eindpunt.
Vandaag begon ik aan het Utrechtpad, vanaf station Utrecht CS naar het startpunt De Dom in het centrum. De Dom van Utrecht is een markante gotische kerk. De kerk werd vanaf 1254 gebouwd als de kathedraal van het rooms-katholieke bisdom Utrecht en was gewijd aan Sint-Maarten. Sinds 1580 is de kerk protestants. De 112,32 meter hoge Domtoren is de hoogste kerktoren van Nederland
Vanaf de Dom slingert het pad zich langs de Oudegracht de stad uit. De Oudegracht is de bekendste gracht in Utrecht. De ongeveer twee kilometer lange gracht is te beschouwen als het verbindingsstuk tussen de Kromme Rijn en de Vecht en doorsnijdt de gehele binnenstad van zuid naar noord.
De Oudegracht gaat bijna geruisloos over in de Kromme Rijn, een rivier die loopt vanaf de Nederrijn bij Wijk bij Duurstede tot in Utrecht. De hele etappe van vandaag gaat langs de Kromme Rijn over jaagpaden, een pad dat vroeger werd gebruikt om schepen vooruit te trekken.
Ik kom langs Nieuw Amelisweerd, Oud-Amelisweerd. Nieuw-Amelisweerd is een kasteel en ridderhofstad bij Bunnik. Het is gelegen in het huidige landgoed Amelisweerd. In 1224 kreeg ridder Amelius uten Werde een waard in leen van het kapittel van Oudmunster en bouwde er een ridderhofstad. De naam Amelisweerd is een verbastering van Amelius’ waard of Amelis-waard. Bij het overlijden van Amelius werd het landgoed door zijn zonen in drie delen opgesplitst. Twee delen vormen het huidige Oud-Amelisweerd, het derde deel het huidige Nieuw-Amelisweerd.
Het pad loopt verder langs Ridderhofstad Rhijnauwen wat is gelegen op de rechteroever van de Kromme Rijn. En ik loop langs Bunnik en Odijk verder.
Net voor Werkhoven kom je langs het uit de 13e eeuw Ridderhofstad Beverweert, het van oorsprong 13e-eeuws kasteel, en voormalige ridderhofstad, bevind zich op een eilandje langs de Kromme Rijn bij het dorp Werkhoven, deze werd in 1835 verbouwd tot het huidige landhuis.
De route gaat verder door een erg drassig weiland, en langs Ridderhofstad Sterkenburg. De oudste vermelding van Sterkenburg dateert uit 1261, toen bepaald werd dat graaf Otto II van Gelre van de Utrechtse bisschop Hendrik van Vianden het “castrum Langebruch” (ofwel burcht in het Langbroek) zou krijgen. Het kasteel Sterkenburg zou gedurende vele eeuwen een leen van Gelre blijven, de landerijen waren leenroerig aan de bisschop.
Daarna door een ook al drassig Griend. De broek en schoenen blijven niet schoon vandaag, tot aan de enkels zakte ik soms weg. Op de provincialen weg tussen Werkhoven en Cothen neem ik de bus terug naar Utrecht CS.
De laatste etappe van mijn Pieterpad avontuur staat voor de deur. Vandaag loop ik van Strabeek (Valkenburg) naar het eindpunt de St. Pietersberg. Ik kom om half 10 aan in een opvallend stil Valkenburg, waar ik via de Spoorstraat rustig naar mijn beginpunt wandel.
Ik moet linksaf de Klaterstraat inlopen. Richting De Geul. Na een paar honderd meter sta ik op een houten bruggetje, De Geul stroomt onder mij door. Er volgt een grote boog naar rechts via het zandpad langs de Geul. Rechts van mij zie ik Château St. Gerlach, waar ooit beroemdheden, zoals George.W.Bush, The Rolling Stones en Bruce Springsteen te gast waren.
Nog nagenietend van de fraaie uitzichten sla ik na een kilometertje linksaf de Lange Bergweg in. Halverwege kom ik 2 wandelaars tegen met het beroemde boekje in de handen, ze zijn zojuist gestart vanaf de St. Pietersberg. We praten wat, en ik vertel ze in het kort over mijn wandelingen. Als we afscheid nemen bekruipt me een vreemd gevoel, mijn avontuur zit er bijna op, dat van hen begint, en ze krijgen zoveel moois te zien, ik ben bijna jaloers.
Een langgerekte klim door de bossen van het Ingendael naar Terblijt volgt. Rond half 12 loop ik Terblijt binnen, en besluit daar eerst koffie te nemen.
Ik verlaat aan de zuidkant Terblijt en zie voor me de Bemelerberg opduiken. Ik weet dat het vanaf nu nog ongeveer 10 kilometer is, en dan zit het Pieterpad erop. Langzaam besef ik dat ik toch maar weer iets heb gepresteerd, ongelofelijk trost ben ik op mezelf. Iets meer dan twee jaar geleden had ik voor een afstand van 100 meter een auto nodig. Nu loop ik in 10 weekenden bijna 495 km.
Ik sla een veldweg in die sterk daalt, en waar het behoorlijk glad is. En betreed nu het Bemelerbos en de Bemelerberg met zijn mooie mergelgrotten, deze zijn ontstaan ten gevolge van de ondergrondse winning van krijtgesteente en kalksteen.
Als ik zo langs de mergelgrotten loop besef ik dat de laatste twee etappes toch wel erg mooi zijn geweest.
In mijn omgeving is heel vaak de vraag gesteld welke etappe nu het mooist is. Het antwoord moet ik ze schuldig blijven, want ze hebben allemaal wel iets, zelfs de bij vele saaie route tussen Sleen en Coevorden had wel wat charme. Maar vanaf Sittard is het wel bijzonder mooi en stil.
Na enkele akkers wandel ik de straten van het Maastricht binnen, en de stilte die ik gewend was, is ook voorbij. Vanaf hier is het een bijna rechte drukke weg richting station. Als ik bij het station wegloop richt de St.-Servaasbrug is het nog maar 4 kilometer, weer bekruipt me dat dubbel gevoel.
Over de brug sla ik linksaf door het centrum van Maastricht. Via allerlei nauwe en van exclusieve winkels voorziene straatjes en steegjes loop ik verder zuidwaarts. Ik breng een bezoekje aan de Bisschopsmolen, en later ook de Leeuwenmolen.
Ik loop verder en steek het riviertje De Jeker over en wandel door een klein stadspark met volière en dierenparkje. Dan op de kruising van een drukke autoweg zie ik het politiebureau van Maastricht, dat ik herken van de tv serie Flikken Maastricht.
Verder gaat het in de richting van Fort St.Pieter, die aan de voet van de St.Pietersberg ligt. Daar ga je via een steile trap de berg op. Via wat grasvelden en langs de grote mergelgroeve bereik ik het officiële eindpunt van het Pieterpad op de top van de St.Pietersberg.
‘Tussen wens en vervulling ligt een grote afstand’ heeft ene Tonnie geschreven op een monumentale zuil. Woorden die bij me passen. Twee en half jaar geleden nooit verwacht zo een afstand te lopen, zoveel moois te zien. De laatste foto’s worden gemaakt.
Super dat de vele vrijwilligers van het Pieterpad zich zo inzetten en het pad goed onderhouden. Dank aan Toos Goorhuis en Bertje Jens. Ik ben blij dat ze ooit het initiatief namen om mij te laten zien, proeven, beleven maar vooral genieten, van al het moois wat Nederland te bieden heeft.
Op de terugweg in de trein naar Nijmegen hoor ik diversen plaatsen steeds omroepen als station of overstap voor met de bus richting…. Sittard, Roermond, Montfort, Swalmen,Venlo, Grubbenvorst, Swolgen, Vierlingsbeek, Gennep, Groesbeek. In gedachten zie ik de omgeving en de paden die bewandeld zijn. Vreemd, maar mooi!
Om 9.30 uur kom ik op het station van Sittard aan en loop via de Stationsstraat naar het centrum, de start van deze etappe de Markt. Al lopend kom ik langs prachtige monumentale gebouwen met hier en daar duidelijk aanwezige Duitse invloeden. Het ziet er allemaal erg mooi uit. Verder gaat het in zuidelijke richting naar de top van de Kollenberg. Goed en wel in het bos zie ik links in de berm de eerste van zeven ‘voetvallen’. Ofwel zeven kapelletjes met teksten en afbeeldingen van het leven van Jezus. Bijna op de top van de berg staat rechts een grootse kapel, de ‘St.Rosa Kapel. Gewijd aan de heilige Rosa van Lima.
Via het Memoriebos trek ik over de Kollenberg het leefgebied binnen van het bekende hamstertje de ‘Korenwolf’. Een klein beschermd diertje dat vooral in Zuid-Limburg leeft. Langs de gebouwen van de Stichting Pergamijn (een voormalig klooster) en een korte klim over een asfaltweg bereik ik het buurtschap Windraak. Daar komt ‘geneeskrachtige water’ uit de muur.
Na wat klimmen en dalen in het bosgebiedje van de Wanenberg zie ik langzaam in de verte al de kerktoren en bebouwing van het dorp Puth boven het heuvellandschap uitstijgen. Langs de kerk via de Panoramaweg wandel je het dorp weer alweer uit, op weg naar Kasteel Terborgh. Via de Heisterbrug en over de Geleenbeek bereik ik Spaubeek. Daar loop je helaas een klein stukje langs de drukke A76. Maar het kan niet altijd mooi zijn. Wel mooi vandaag is het weer, op 1 november is het gewoon nog 21 graden, met veel zonnestralen een echte warme dag. De rest van de dag loop ik in een T-shirtje.
Vanaf de Diependaalsweg begin ik aan een 1,5 km lange steile klim over een typische Zuid-Limburgse holle weg. Bovenaan gaat het weer over veldwegen, met hele mooie vergezichten over het glooiende landschap. Na een korte afdaling wandel ik het buurtschap Terstraten binnen waar ik langs wel héle mooie Limburgse vakwerkhuisjes wandel.
Voorbij het buurtschapje Helle en langs het dorpje Aalbeek wandel ik richting Schimmert. Recht voor me lijkt het even of ik een verkeerstoren van een groot vliegveld zie opdoemen. Een werkelijk zeldzaam hoog gebouw in dit landschap. Maar het is een grote watertoren, ook wel de ‘Reus van Schimmert’ genoemd.
Wandelend richting Groot Haasdal, wordt begroet door een grote houten haas langs de kant van de weg. Verder gaat het naar een 12e eeuwse kasteelhoeve, Bockhof, Vroeger Obbendorf genoemd. In de aanloop naar de Bockhof ligt het hoogste punt van het Pieterpad, ca. 130 meter.
Het pad langs de kasteelhoeve voert mij tot het bovenste topje van het bekende Limburgse Ravensbos. Via de langgerekte westelijk helling van het Ravenbos begin ik aan de laatste kilometers richting Strabeek ofwel Valkenburg aan de Geul. Langs beekjes en meertjes zie ik voor me de dalbrug van de A79 Geleen – Heerlen. Het lijkt of ik ergens in Duitsland of Oostenrijk loop, niets is minder waar, het is gewoon Zuid-Limburg.
Ik loop Strabeek binnen, vandaar uit loop ik naar station Valkenburg om de trein terug naar Nijmegen te pakken. Nog slechts 15 km naar het eindpunt. Het is toch allemaal sneller gegaan dan ik dacht.
Vanaf Montfort loop ik naar Sittard, volgens het boekje 24 km. Wandelend langs Kasteel Montfort. Het slot, gebouwd in 1260, gold in de tijd van de pijl en boog als onneembaar. Het bouwmateriaal kwam via de Maas uit de Franse Ardennen. Verder lopend over de Huysdijk richting stille landwegen, met aan de ene kant bos en de andere kant vergezichten over de akkers. Bij het bosven Kranenbroek een korte pauze en eet en drink hier wat. Het weer is vandaag weer heerlijk, droog en rond de 17 graden.
Via Peij en Slek, plaatsen waar ik voor het Pieterpad nog nooit van gehoord had, en er anders ook nooit zou komen, loop ik richting Duitsland. Over het lange geasfalteerde fietspad door het bos bereik ik de ‘Rijksgrens’ met Duitsland. Over slechte veldwegen en weilanden loop ik richting Isenbruche, het meest westelijke ‘Ortschaft’ van Duitsland.
Over een brug steek ik de Rode Beek (Bij de aanleg van het viaduct voor een nieuwe autoweg in 2008 kreeg de beek een eigentijds versteend keurslijf aangemeten) over. Opnieuw over veldwegen in de richting van het centrum van Sittard. Als je verderop langs de Geleenbeek, loopt, heb je eigenlijk niet in de gaten dat je al door de stad Sittard loopt. Een heel landelijk smal graspad pal langs dit snelstromende beekje brengt mij tot in het centrum van Sittard.
Vanaf het startpunt op de markt in Swalmen gaat de route vandaag naar Montfort. Het doel is de St. Pietersberg, en die komt met nog iets meer dan 80 kilometer rap naderbij. Via een smal pad tussen twee weilanden loop ik richting het mooie ‘Kasteel Hillenraedt’ Een Slot met voorhof van de familie graaf Wolff Metternich, nazaten van de heren van Swalmen en Asselt.
Daarna door Boukoul, kort daarna loopt het Pieterpad over de oude Romeinse weg tussen Heerlen en Xanten. Even later sta ik voor ‘Huis Zuidewijk Spick’, een oude kasteelboerderij uit de 16e en 17e eeuw.
Net voordat je de buienrand van Roermond bereikt loop over de verlaten spoorweg van de ‘IJzeren Rijn’. Een spoorlijn tussen Antwerpen (België) en Mönchengladbach (Duitsland) Om een politieke rel met de Belgen te voorkomen wordt de spoorweg niet opgebroken, maar aan zijn lot overgelaten.
Via Melick gaat het pad verder richting St.Odiliënberg. Vanaf de brug over de ‘Roer’ heb ik een mooi uitzicht op de basiliek van het dorp. Door een historisch straatje wandel ik St.Odiliënberg weer uit, en loop de bossen in.
Na de passage van de bossen van ‘Het Sweeltje’ (Bosgebied op een oude stuifduingordel uit de voorlaatste ijstijd.) kom je uit bij de ‘Vlootbeek’. Onder langs de duinen van het Sweeltje stroomt de Vlootbeek, aangelegd rond 1650. Vlootbeken zorgen voor de ontwatering van de ‘broeken’, de moerassige terreinen tussen de hogere delen van het Maasterras.
Via een rustige weg loop ik Montfort binnen. Het is pas 12 uur in de middag. Ik besluit daarom de volgende etappe naar Sittard op deze zelfde dag ook te lopen. Meer hierover lees je hier
Als de trein station Venlo binnen rijd is het ongeveer half 9 en begint het net te regenen. Vandaag gaat de Pieterpadavontuur richting Swalmen. Vandaar loop ik (om persoonlijke redenen) door naar Roermond. Vanaf het stationsplein en langs het rangeeremplacement en via de Onderste Molenweg loop je Venlo uit. Daar staat er gelijk een groot bord dat aangeeft dat het Pieterpad gewijzigd is. Hier ga je linksaf en via een houten klaphekje, de ‘Jammerdaalsche Heide’ over.
De route loopt verder langs een bosrand met uitzicht over weilanden richting Tegelen. Nadat je over de A74 heen bent gelopen doorkruis ik een klein dierenparkje, en ga vandaar uit weer het bos in. Vlak langs de Grens met Duitsland loop je nu, de vele grenspalen zijn zichtbaar aanwezig op het pad. Het is vanaf hier even flink doorstappen op een lang bospad.
Na café de ‘Maalbekerhöhe’ loop je op enkele tientallen meter hoge steilrand die de scheiding vormt tussen het hoog- en middenterras en tegelijkertijd de grens is; ik wandel ‘bovenop’ in Duitsland en ‘beneden’ is het Nederland. De regen heeft inmiddels plaats gemaakt voor wat zon en het wordt langzaam warmer.
Na een afdaling kom ik verschillende ruiters tegen, en verschillende paard en wagen rijders. Op ongeveer halverwege de route neem ik pauze bij het Duitse restaurant ‘Am weisen Stein’.
Na de pauze loop ik verder over de Prinsendijk (op de grens van Duitsland Nederland en is deel van de oude Romeinse verbindingsweg van Xanten naar Heerlen) Langs de randen van het ‘Diergardtscher Wald’ vervolg ik mijn wandeling. Via een steile klim door ‘het wald’ betreed ik het ‘Swalmdal’. Bij grenspaal 422 gaan je vervolgens Nederland weer in voor de laatste mooie kilometers langs het meanderende riviertje de Swalm.
Het is net over tweeën als ik het marktplein in Swalmen over loop. Hier eindigt deze etappe.
Mijn weg vervolg ik naar Roermond. Meer hierover is te lezen bij de etappe Swalmen Montfort.
Van Swolgen naar Venlo gaat het vandaag. Om 08.00 uur sta ik deze zaterdagochtend al in Swolgen, en vanaf de St. Lambertuskerk, de start van deze etappe, loop ik na een klein stukje Swolgen direct weer het bos in. Door het bos en de heuvels op de Swolgender heide loop ik naar het Schuitwater. Je bereikt via een vlonderpad de overkant van deze oude Maasarm. Het pad is net iets hoger en dus droger als de drassige laagte. Dan te bedenken dat een groot deel van Nederland er zo vroeger heeft uitgezien.
Na het verlaten van de bossen kom je in Lottum. Daar kom ik bij buurtkapel Houthuizen. Deze kapel werd uit dankbaarheid gebouwd door de buurt, omdat er in de 2e Wereldoorlog niemand van de buurt is omgekomen door oorlogsgeweld.
Het pad gaat verder met links beemden en in het dal de Molenbeek van Lottum, via kasteel Kaldenbroek naar Grubbenvorst. En daar is het tijd voor een pauze met koffie.
Na Grubbenvorst ga je met de pont de Maas weer over en aan de overkant verder naar het zuiden. Via een dijkweggetje en later weilanden loop je langs de Maas. Kort nadat je onder de A67 bent doorgelopen ga je terug de dijk op en via een stil weggetje kom je langs het kapelletje van Genooi. Ernaast staat een tweede, halfronde kapel uit 1846. Dit genadeoord trekt veel bedevaartgangers. Voor troostzoekende Venlonaren is ‘t “Leef Vrouwke van Genoej” een begrip.
Terug naar de dijk loop je nog een aantal kilometers langs de Maas en in de verte steeds de skyline van Venlo. Eenmaal Venlo loop je langs het Wilhelminapark langs de grote St. Martinuskerk naar het station. Tevens eindpunt van deze etappe.
Vierlingsbeek loop ik uit en ga ik over een houten bruggetje van de ‘De Molenbeek’. Langs het ‘Afleidingskanaal’ voorbij Het Makken ( Een natuurgebied wat is genoemd naar het voormalige Kasteel Het Makken) wandel ik het buurtschap Holthees binnen. Holthees is ontstaan rond een middeleeuwse kapel die voor het eerst werd genoemd in 1359. Daar sta ik even stil bij een indrukwekkend oorlogsmonument.
Kort na Holthees loop je ook door Smakt, Smakt is bekend als bedevaartsoord van de heilige St. Jozef (het enige in Nederland) en rond zijn naamdag (19 maart) zijn er vele pelgrims die de kleine St. Jozefkapel komen bezoeken.
Verderop loop ik over de brug van de Loobeek de provincie Limburg weer in. Ik volg nog een stukje de spoorlijn (Nijmegen – Venlo) om daarna de ‘Boschhuizerbergen’ in te wandelen. Een bebost stuifzandgebied met ‘droge heide’.
Via een open veld kom ik bij ‘Landgoed Geysteren’. Over een mooi breed bospad en langs een strakke beukenlaan passeer ik de Oostrumse beek Rosmolen. Wandelend loop ik door Wanssum en langs de oude waterlopen en Maasbeddingen Meerlo binnen. Ik loop een erf over met een werkelijk schitterend kasteeltje met poort.
Via het buurtschap ‘Keuter’ richting Swolgen. In de verte is de kerktoren al te zien. En het begint ook zachtjes te regenen. Ook vandaag weer een mooie etappe achter de rug.
Na de pauze in Gennep gaat de tocht verder richting Vierlingsbeek. De mist is opgetrokken en het begint een aangename dag te worden.
Zigzaggend loop ik Gennep uit richting het Heijderbos. In het bos zie je dat het herfst is geworden volop eikels en kastanjes liggen op de grond, en de bomen verkleuren mooi van blad. Verder lopend door het bos kom ik uit bij natuurreservaat ‘Het Quin’ Een mooi reservaat met uitzichten. De grote Schotse Hooglanders staan en liggen op het pad, ook buiten het afgezette gebied, wat opzicht vreemd is. Gelukkig zijn het vreedzame maar nieuwsgierige beesten en kijken je alleen maar aan.
Na Het Quin gaat de route door Afferden richt de pont over de Maas. Wanneer ik de pont afstapt ben ik in de provincie Brabant.
Vanaf de pont loop je door het eeuwenoud cultuurgebied Maasheggen. Tussen de percelen plantten de boeren ondoordringbare hagen van essen, sleedoorn, meidoorn, braam. Lopend door en over de Groeningsche Bergen is het half 4 dat ik Vlieringsbeek binnenloop. vanaf het eindpunt is het nog ongeveer 2 kilometer lopen naar het station, Daar neem ik de trein terug naar Nijmegen. Twee etappes van het Pieterpad zitten er weer op.
