1 januari 2016
Van Baarn naar Maarssen staat vandaag op de planning, een stevige etappe van zo’n tweeëndertig kilometer. Rond tien uur kom ik aan op station Baarn. In Nijmegen leek het weer nog prima, maar hier stap ik een compleet andere wereld in. Dichte mist hangt over het landschap en beperkt het zicht tot een paar tientallen meters. Het geeft de dag iets mysterieus.
Ik begin in het Baarnse Bos, een landgoed met een lange geschiedenis. Ooit, in 1654, werd het met huis en al als bruidsschat aangeboden. Terwijl ik tussen de bomen loop, voelt het alsof die geschiedenis nog ergens tussen de lanen hangt.
Niet veel later sta ik bij Paleis Soestdijk. Ooit begon het als jachtslot van stadhouder Willem III, maar groeide het uit tot een bekend paleis. Als ik me omdraai, zie ik in de verte, door de mist heen, de Naald van Waterloo. Een monument voor Willem Frederik van Oranje, ter herinnering aan de strijd tegen de Fransen in 1815.
Een paar honderd meter verder sla ik het bos weer in en loop ik om het paleis heen richting De Stulp. Hier verandert het landschap in heide en stuifzand, met hier en daar vennetjes. Witte Charolais-runderen grazen rustig in de mist, bijna als schimmen.
Vanaf daar gaat de route langs kasteel Drakensteyn richting Lage Vuursche. Van het kasteel zelf zie je weinig, vooral hoge hekken en beveiliging. In Lage Vuursche passeer ik meerdere pannenkoekenhuizen, een duidelijk teken dat dit een geliefde plek is voor dagjesmensen.
Via het Maartensdijkse Bos steek ik de A27 en de spoorlijn Utrecht–Hilversum over. De spoorlijn valt op door de bijzondere betonnen bovenleidingportalen, de zogenaamde ‘gotische bogen’, ontstaan uit materiaaltekort in de Tweede Wereldoorlog.
Daarna bereik ik de Hoorneboegse Heide en vervolgens het Tienhovensch Kanaal. Een lange dijk begeleidt me langs het water. Links en rechts liggen plassen en sloten, maar door de mist blijft veel verborgen. Het maakt het tegelijk stil en enigszins vervreemdend.
In Tienhoven verlaat ik de dijk en loop een stukje door het dorp. Tijd voor koffie. Even opwarmen en opladen. Daarna vervolg ik mijn weg via een lang graspad en de Middenweg richting de Vecht.
Langs de rivier verandert het landschap opnieuw. Smalle voetpaden leiden me langs theehuizen en statige buitenplaatsen zoals Doornenburgh en Goudestein. Oude herenhuizen die ooit dienden als buitenverblijven, nu stille getuigen van een rijk verleden.
Uiteindelijk bereik ik Maarssen. De etappe zit erop. Met het openbaar vervoer reis ik terug naar Nijmegen. Het einde van het Utrechtpad begint in zicht te komen. Nog een paar stappen, en ook dit avontuur nadert zijn voltooiing.
