Vandaag voert de wandeling door het Limburgse Stevensweert en rond Ohé en Laak. Beide dorpen liggen op een eiland, gevormd door twee armen van de Maas. Aan de ene kant stroomt de hoofdstroom, hier bekend als de Grensmaas, die tevens de natuurlijke grens met België vormt. Aan de andere kant ligt de Oude Maas, rustiger en meer ingetogen.
Het bijzondere aan deze tocht is hoe vaak de rivier dichtbij blijft. Steeds weer duikt de Maas op, soms breed en krachtig, dan weer rustig langs de oevers. De paden slingeren door het landschap en worden gedeeld met galloways en konikpaarden, die hier vrij rondlopen. Het geeft het gebied een ruig en natuurlijk karakter.
Onderweg kom ik langs de Hompesche Molen, een statige windmolen uit 1722. Hij steekt duidelijk boven het landschap uit en vormt een herkenningspunt in de omgeving.
Langs het water neem ik ook een welverdiende pauze. Even zitten, iets drinken, en kijken naar het langzaam stromende water. Het zijn van die momenten die een wandeling net dat beetje extra geven.
In Ohé en Laak passeer ik de Sint-Annakapel en kasteel Hasselholt. Kleine, karaktervolle plekken die de historie van het gebied zichtbaar maken, zonder dat ze zich opdringen.
De hele route ademt rust en ruimte. Water, natuur en geschiedenis komen hier vanzelf samen. Een wandeling die misschien niet spectaculair is, maar juist door zijn eenvoud en ligging iets bijzonders heeft.
