24. Montfort – Sittard

Vanaf Montfort zet ik mijn tocht voort richting Sittard, een etappe van zo’n vierentwintig kilometer. Al snel passeer ik kasteel Montfort. Het slot, gebouwd rond 1260, stond ooit bekend als onneembaar in de tijd van pijl en boog. Het bouwmateriaal werd via de Maas aangevoerd uit de Franse Ardennen, een detail dat het geheel nog indrukwekkender maakt.

Via de Huysdijk wandel ik verder over rustige landwegen. Aan de ene kant ligt het bos, aan de andere kant openen zich weidse akkers. Het is een prettig, afwisselend landschap waarin de kilometers vanzelf wegtikken. Bij het bosven Kranenbroek neem ik een korte pauze. Ik eet en drink wat en geniet van het moment. Het weer werkt mee vandaag, droog en aangenaam, zo’n zeventien graden.

Daarna gaat de route via Peij en Slek, plaatsen waar ik zonder het Pieterpad waarschijnlijk nooit zou zijn gekomen. Juist dat maakt deze tocht zo bijzonder. Je ontdekt plekken die anders onopgemerkt zouden blijven. Langzaam werk ik me richting de Duitse grens.

Over een lang, geasfalteerd fietspad door het bos bereik ik de grens. Daarna volgen minder comfortabele stukken: veldwegen en weilanden brengen me richting Isenbruch, het meest westelijke dorp van Duitsland. Het voelt bijna alsof ik even een uitstapje maak, voordat ik weer terugkeer.

Via een brug steek ik de Rode Beek over. De beek heeft bij de aanleg van een viaduct in 2008 een strak, versteend karakter gekregen, wat een scherp contrast vormt met het natuurlijke landschap eromheen. Daarna gaat het weer over veldwegen richting Sittard.

Opvallend is hoe geleidelijk de overgang naar de stad verloopt. Wanneer ik langs de Geleenbeek loop, voelt het nog steeds landelijk. Een smal graspad langs het snelstromende water leidt me ongemerkt steeds verder de stad in. Pas wanneer de bebouwing dichter wordt, dringt het door dat ik Sittard heb bereikt.

Zo eindigt ook deze etappe, bijna ongemerkt, zoals de hele dag zich eigenlijk heeft ontvouwd. Een tocht vol contrasten, van historie en natuur tot grensovergangen en verborgen paden, die me uiteindelijk het hart van de stad binnen heeft geleid.