25 oktober
Wanneer de trein station Venlo binnenrijdt, is het rond half negen en begint het net te regenen. Geen ideale start, maar het hoort erbij. Vandaag gaat het Pieterpad richting Swalmen, en daarna loop ik, om persoonlijke redenen, nog door naar Roermond.
Vanaf het stationsplein loop ik langs het rangeeremplacement en via de Onderste Molenweg de stad uit. Al snel stuit ik op een groot bord dat aangeeft dat de route van het Pieterpad is gewijzigd. Ik sla linksaf en ga via een houten klaphekje de Jammerdaalsche Heide op. Het landschap opent zich meteen, met heide en bos die elkaar afwisselen.
De route volgt een bosrand met uitzicht over weilanden richting Tegelen. Na het oversteken van de A74 kom ik door een klein dierenparkje en daarna weer het bos in. Vanaf hier loop ik vlak langs de Duitse grens. De grenspalen zijn duidelijk zichtbaar en markeren het pad. Het is een lang, recht stuk waar het tempo vanzelf omhoog gaat.
Na café Maalbekerhöhe loop ik over een steilrand, enkele tientallen meters hoog. Deze rand vormt niet alleen een natuurlijke scheiding tussen hoog- en middenterras, maar ook de grens. Ik wandel letterlijk boven in Duitsland, terwijl beneden Nederland ligt. Ondertussen trekt de regen weg en breekt de zon voorzichtig door. Het wordt warmer en de dag krijgt een ander karakter.
Na een afdaling kom ik ruiters en menners met paard en wagen tegen. Het geeft het gebied iets levendigs. Halverwege de route neem ik pauze bij het Duitse restaurant Am Weissen Stein. Even zitten, wat eten en drinken, en de benen laten herstellen.
Daarna vervolg ik mijn weg over de Prinsendijk, die precies op de grens van Nederland en Duitsland ligt en ooit deel uitmaakte van een Romeinse verbindingsweg tussen Xanten en Heerlen. Langs de randen van het Diergardtscher Wald wandel ik verder. Via een steile klim door het bos bereik ik uiteindelijk het Swalmdal.
Bij grenspaal 422 steek ik Nederland weer binnen. De laatste kilometers voeren langs het meanderende riviertje de Swalm. Het water slingert rustig door het landschap, en het pad volgt zijn natuurlijke verloop.
Even na twee uur loop ik het marktplein van Swalmen op. Hier eindigt officieel de etappe. Maar mijn dag is nog niet voorbij. Zonder te lang stil te staan, vervolg ik mijn weg richting Roermond, met het gevoel dat deze dag weer een bijzonder hoofdstuk aan mijn Pieterpad heeft toegevoegd.
