Na mijn pauze in Gennep vervolg ik de tocht richting Vierlingsbeek. De mist is inmiddels verdwenen en maakt plaats voor een aangename, heldere dag. Het voelt alsof de wandeling een tweede adem krijgt.
Zigzaggend loop ik Gennep uit, op weg naar het Heijderbos. In het bos is het duidelijk dat de herfst zijn intrede heeft gedaan. Overal liggen eikels en kastanjes op de grond, en de bladeren kleuren langzaam in warme tinten. Het pad voert me dieper het bos in, tot ik uitkom bij natuurreservaat Het Quin. Hier opent het landschap zich weer. Schotse hooglanders liggen en staan verspreid over het gebied, soms zelfs midden op het pad. Het is even wennen, zo dicht bij deze grote dieren, maar ze blijven rustig en kijken me slechts nieuwsgierig aan terwijl ik passeer.
Na Het Quin loopt de route verder door Afferden, richting de pont over de Maas. Het water vormt opnieuw een duidelijke grens in het landschap. Zodra ik aan de overkant stap, bevind ik me in Noord-Brabant.
Vanaf de pont gaat het pad door het eeuwenoude cultuurlandschap van de Maasheggen. Hier hebben boeren hun percelen eeuwenlang omzoomd met dichte, bijna ondoordringbare hagen van onder andere es, sleedoorn, meidoorn en braam. Het geeft het landschap een heel eigen karakter, kleinschalig en besloten, met telkens nieuwe doorkijkjes.
De route voert verder over en langs de Groeningsche Bergen. Het is inmiddels halverwege de middag wanneer ik Vierlingsbeek binnenloop. De dag heeft zich in alle rust ontvouwd, met een mooie afwisseling van bos, open landschap en cultuurhistorie.
Vanaf het officiële eindpunt is het nog ongeveer twee kilometer naar het station. Daar neem ik de trein terug naar Nijmegen. Twee etappes zitten erop. De benen voelen het, maar het is vooral de voldoening die blijft hangen.
