15 oktober 2015
Omstreeks acht uur ’s ochtends kom ik aan in Millingen aan de Rijn. Het is nog vroeg, bijna donker zelfs. De stilte van het dorp hangt nog in de lucht. Er is regen voorspeld voor later op de dag, dus mijn plan is simpel: doorlopen en hopelijk droog aankomen in Groesbeek.
Na een kort stuk door het dorp laat ik Millingen al snel achter me. Langs de voetbalvelden en het kerkhof gaat het naar buitengebied. Eerst over een zandpad, daarna, vanaf de Zeelandsche Hof, over een lang graspad langs een sloot. Het landschap is open en stil, alsof de dag nog moet beginnen.
Vlak voor Leuth passeer ik de terpboerderij Plezenburg, een opvallende verschijning uit 1810. Daarna loop ik Leuth binnen en volg de dijk, waar het verkeer alweer op gang is gekomen. Aan het eind kom ik bij een oud stenen bruggetje met twee grote bogen. Hier ligt de grens met Duitsland. Zonder veel ceremonie steek ik die over en loop ik Duitsland binnen, richting Zyfflich.
In het dorp sla ik rechtsaf, richting het Wylermeer. Het water ligt er rustig bij, maar mijn aandacht gaat al snel naar wat daarna komt. Kort na het meer sta ik aan de voet van de Duivelsberg. Met zijn 76 meter hoogte is het geen reus, maar in dit vlakke landschap voelt het toch als een serieuze klim. Tot 1949 hoorde deze heuvel zelfs nog bij Duitsland.
De klim begint richting pannenkoekenhuis De Duivelsberg. Boven aangekomen kruisen verschillende langeafstandspaden elkaar: het Grote Rivierenpad, het Streekpad Nijmegen en het Pieterpad. Het is een plek waar routes samenkomen, en wandelaars elkaar treffen.
Maar het weer houdt zich niet aan mijn planning. Nog voordat ik echt verder kan genieten van het uitzicht, begint de regen. Eerst zacht, maar al snel harder. Vanaf de Duivelsberg gaat de route door het bos en langs weilanden. Ik passeer het Canadese kerkhof, een plek die indruk maakt, zelfs in de regen.
Via het erf van boerderij Hoge Hof loop ik verder richting de Zevenheuvelenweg, die ik oversteek. Daarna volg ik de Oude Zevenheuvelenweg richting Groesbeek. De regen houdt inmiddels geen rekening meer met tempo of planning. Tegen de tijd dat ik het dorp binnenloop, ben ik doorweekt.
Toch doet dat weinig af aan de dag. Het vroege vertrek, de stilte van de ochtend, de grensovergang en de klim naar de Duivelsberg maken deze etappe tot een bijzondere afsluiter van weer een stuk Pieterpad.
