It's better to travel one mile, than to read a thousend books
Deze Trage Tocht om Zeist is een aaneenschakeling van bossen en buitenplaatsen, met als afsluiting een aantal heerlijke paden door boerenland. Je hoeft bij het station alleen maar de provinciale weg over te steken en je betreedt landgoed De Breul, met een prachtige Engelse landschapstuin… Lees hier verder en ga naar de route
Ressen is een kerkdorp in in de provincie Gelderland. De plaats is gelegen in landstreek de Betuwe, en hoort bij de gemeente Lingewaard
Centraal in het dorp staat een kleine romaanse kerk, genaamd de Hervormde kerk. Dit gebouw is grotendeels gemaakt van tufsteen. De toren is 12e-eeuws en het schip is wellicht nog ouder. Beide zijn versierd met boogfriezen. Het gotische koor is 15e-eeuws. Aan de noordwestkant van de kerk, aan de andere kant van de Ressensestraat, staat een pastorie. Dit gebouw heeft net als de kerk een status als rijksmonument.
Een wandeling door weilanden, boomgaarden en over historische paden.
De wandeling gaat door het mooie gebied van de Gelderse Vallei tussen Leusden en Barneveld. Een afwisseling van kleine akkers en weilanden, bossen en beekjes, houtwallen en heide. U doorkruist de oude landgoederen Groot Bylaer, Klein Bylaer, Paradijs en Fliert. Tegen het einde van de wandeling komt u door de nieuwe natuur rond de Modderbeek.
De historische buitenplaats Broekhuizen ligt ten zuidwesten van de dorpskern van Leersum in het overgangsgebied van de droge zandgronden van de Utrechtse Heuvelrug naar de lagere natte kleigronden in het stroomgebied van de Langbroekerwetering en de Kromme Rijn. Het Huis Broekhuizen is een monumentaal wit gepleisterd classicistisch landhuis met een indrukwekkende entree, gevormd door een hoog bordes, trappenvlucht en zuilenportiek met kolossale Ionische orde. Achtereenvolgens werkten de architecten J. Berkman en B.W.H. Ziesenis aan het gebouw. In 1906 werd het huis door brand verwoest, maar vrijwel meteen in dezelfde vorm door architect J.C. Wentink herbouwd. Zowel het uitwendige als de inwendige afwerking zijn goed bewaard gebleven.
Het huis vormt het middelpunt van een park in landschapsstijl, dat in het westen en noorden geleidelijk overgaat in het bosrijke landschap van de Utrechtse Heuvelrug, met als hoogtepunt en eindpunt in het noordoosten de Donderberg met de tombe van Nellesteyn. Aan de zuidkant gaat het park over in de landbouw- en weidegronden van het rivierengebied. De oostelijke begrenzing wordt deels gevormd door de schuin weglopende limietscheiding tussen de voormalige jurisdicties van Darthuizen en Leersum. Voorts maakt de boerderij Schevichoven met bouwland deel uit van de compositie. Aan de westkant zet het park zich, over de Broekhuizerlaan, door als ‘buitenpark’ en gaat vloeiend over in bos-, wei- en landbouwgronden.
Vanuit het historische Leidse stadscentrum maken we een verrassende wandeling langs de singelgracht naar buiten. De tocht gaat via park Cronesteyn en De Bult naar de reconstructie van het Romeinse legerkamp Matilo.. Lees hier verder en download de route.
We begonnen deze wandeling over de Bussemerheide. Daarna zijn we het ecoduct over gegaan en via een vlonderpad passerende we de TV toren van Hilversum. Vervolgens liepeb we over een aantal prachtige landgoederen; Spanderswoud, Jagtlust, Hilverbeek en Boekenstijn. Via het Frans Kamp liepen we terug naar het station. Een mooie afwisselende wandeling.
We liepen een wandeling vanuit het zeer vriendelijke dorp Zeeland in Brabant. Een dorp waar bijna alle mensen je gedag zeggen of een praatje willen maken, het worstenbroodje of appelflap slechts 50 cent kost, en je de wegwijzen naar de gratis koffie. Een gezellig sociaal plaatsje dus, je komt ze niet veel meer tegen…
We liepen het dorp uit richting natuurgebied De Maashorst, een gebied met een bijzonder gevarieerd natuur- en cultuurlandschap. We liepen door het gebied met tauros runderen en wisenten. Helaas voor een foto, maar tot grote vreugd voor een ander ;-), kwamen we ze niet tegen.
Na een korte pauze in het natuurgebied liepen we door het buurtschap waar de wandeling naar genoemd was, buurtschap Oventje, een kern die slechts bestaat uit enkele tientallen huizen en boerderijen. Over leuke smalle paadjes door de weilanden, en via oude karrenspoorpaden liepen we terug richting Zeeland. In Zeeland ging de wandeling nog door een wijst-gebiedje, daar werden we gelijk wat wijzer van een wijst, het blijkt een verschijnsel te zijn dat kan optreden bij een geologische breuk in de bodem. De Wijstgronden bij Uden vormen een natuurgebied dat uit een ongestoord wijstgebied bestaat.
Een mooie wandeling gemaakt over Landgoed Hemmen. Het landgoed kent een lang verleden. Vanaf de 14e eeuw lag er, op de plaats van waar nu de ruïne zichtbaar is, een groot omgracht slot. In 1757 bouwde men op de oude fundamenten van het toenmalige kasteel een statig landhuis “Huis Hemmen” dat in 1945 tijdens de Tweede wereldoorlog werd verwoest. Nu is rondom de ruïne van “het huis” en te midden van 350 ha. land met bos, hoogstamboomgaarden en weilanden een prachtig park in Engelse Landschapsstijl te zien. In alle seizoenen is het er mooi en heerlijk om te wandelen, maar in de herfst is het er wel op z’n mooist. Het wordt daarom ook met recht de Parel van de Betuwe genoemd.
In september 2020 liep ik een wandeling uit de wandelgids Utrecht acht keer anders van Gerard Goudriaan. Op deze wandeling loop je langs verborgen hofjes, volkse steegjes, tijdloze binnentuinen en verstilde historie.
Ik start vanaf Utrecht CS en loop via de Catherijnesingel langs het water van de Stadsbuitengracht naar het eerste hofje op deze wandeling, het Monicahof. Samen met de gemeente hebben de bewoners het Monicahof opgeknapt, het is een leuk kleurrijk geheel geworden.
Al snel na het Monicahof komt het tweede intieme plekje in beeld, Jan van Lingtuin. Het is een kleine groene oase ingeklemd tussen huizen, de Vecht en de Bemuurde Weerd. In 1975 stapte Jan van Ling naar de gemeente met zijn ideeën over de tuin. Als mensen in het buitenland mooie tuinen bezoeken, waarom dan niet een mooie tuin in Utrecht? Tot ieders verrassing vond de gemeente zijn ideeën goed en werd het plan van de tuin uitgevoerd zoals Jan bedacht had. De gemeente hielp bij de uitvoering en de Jan van Lingtuin werd geboren. Toen Jan in de jaren 80 overleed namen buurtbewoners het werk over, en tot heden is het er vooral in de lente een druk bezochte plek.
Ik wandel verder over de Keizersgracht en de Gruttersdijk en kom langs De molen Rijn en Zon naar het volgende leuke plekje, de Tivolietuin, weer een door bewoners beheerde tuin. De tuin is een initiatief van de buurtbewoners om de ruimte achter de voormalige Rijks HBS een nieuwe bestemming te geven. Zij hebben de tuin ingericht en ze doen ook het onderhoud. Bij het verlaten van de Tivolituin kom je langs een leuke street art muurschildering.
Ik loop verder en kom langs het afgesloten Woerden’s Hofje en door de leuk versierde Tulpstraat naar richting het Bruntenhof met de Bruntenhoftuin. De tuin en de kamers zijn sinds 1976 eigendom van het Utrechts Monumentenfonds (UMF). De geschiedenis gaat echter veel verder terug. In 1621 gaf de rijke advocaat Frederik Brunt opdracht om vijftien eenkamerwoningen te bouwen op het erf van zijn huis Klein Lepeleburg. De kamers waren bedoeld voor arme weduwen. De vrouwen hoefden geen huur te betalen en werden ook voorzien van levensmiddelen en brandstof. Brunt zag het als zijn christelijke plicht om de vrouwen te helpen, waarschijnlijk om zich zeker te stellen van een plekje in de hemel.
De wandeling gaat verder en ik loop door de leuke groene achtertuinen van Eigenhof en langs de gesloten oude Hortus Botanicus. Verderop kom ik langs de Beyerskameren. Deze rijksmonumenten werden in 1597 gesticht door Adriaen Beyer en zijn echtgenote Alet Jansdogter, ze bouwde twaalf vrijwoningen aan de Lange Nieuwstraat om arme mensen een onderdak te geven. In 1650 zijn hier nog twee woningen aan de Agnietenstraat aan toegevoegd. Vandaag de dag grenzen aan de Beyerskameren de Kameren Maria van Pallaes en het Universiteitsmuseum met de Oude Hortus.
Na de Beyerskameren loop ik naar het Doelenhuis. Hier waan je je in een middeleeuwse kloostertuin, zeker gezien de overdekte gang op spitsbogen. Toch heeft de tijd er niet werkelijk stilgestaan: in de loop der eeuwen kreeg dit voormalige Sint-Nicolaasklooster uit de 14e eeuw steeds weer een nieuwe bestemming: als gevangenis, opvanghuis, bejaardencentrum en meer recent als kleinschalig bedrijfsverzamelgebouw.
Ik wandel een stuk langs de Krommerijn naar de watervogelbuurt naar het Hof van Ravenna, persoonlijk vind ik het minder mooie stukje van deze wandeling. Het is me te modern en te strak hof, weinig intiems. Na deze nieuwbouw loop ik weer terug richting de oude binnenstad. En gaat de wandeling direct langs de Oudegracht. Aan deze gracht lag vroeger brouwerij De Boog die een belangrijke rol speelde bij de ontwikkeling van ‘De Zeven Steegjes’
Vanaf de Oudegracht loop ik naar de ‘Zeven Steegjes’. Het is één van de laatste volksbuurtjes in het centrum van Utrecht met voormalige arbeiderswoningen. Het is een levendige buurt met een wijd vertakt sociaal verkeer. Eind augustus wordt ieder jaar nog gedurende drie dagen het traditionele buurtfeest gevierd op de jaardag van koningin Wilhelmina. Met fanfare en kinderoptocht en spelletjes waar ook de volwassenen zich uitbundig in uitleven.
Ik laat het volksbuurtje achter me en loop verder naar het Binnenhof van het Regulierenklooster. Een stukje verder staat in de Jacobsgasthuissteeg een pelgrimsbeeldje. Deze Pelgrim is in de lente van 2002 in de Jacobsgasthuissteeg geplaatst. Het beeldje verwijst naar het nabijgelegen middeleeuwse Sint-Jacobsgasthuis, één van de gasthuizen aan de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. Vermoeide pelgrims vonden er een onderkomen voor de nacht.
Ik wandel verder en loop door de grote binnentuin van Grand Hotel Karel V. Het hotel heeft meerdere bijzondere rollen gehad. Zo was er op deze plek een Romeins grafveld en ooit logeerde hier Karel V: hij regeerde op dat moment over het grootste Europese rijk ooit. In 1807 kocht Lodewijk Napoleon het gebouw om hier een militair hospitaal te vestigen, dat tot 1990 is gebruikt.
Na het hotel loop ik richt het historische hofje aan de Mariahoek met een binnenplein dat grenst aan de Mariaplaats. Aan de Mariahoek liggen tal van rijksmonumenten. Ooit stond op deze plek de Mariakerk uit de 11e eeuw, deze is gesloopt in 1813-16 op de kloosteringang na.
Na het hofje loop ik terug naar Utrecht CS. Ondanks de route steeds kort langs het centrum liep heb ik weinig gemerkt van de drukte in de binnenstad. Het was een leuke afwisselende wandeling.
Een wandeling door de uitgestrekte bossen en langs het Renkums beekdal. Langs het schattige kerkje van Heelsum. Direct erna door de uiterwaarden van de Rijn met mooie vergezichten. Deze dagen zijn er veel stille Airborne herdenkingen in de omgeving, indrukwekkend. Het was een leuke afwisselende wandeling.
