18 september 2015
Met de trein reis ik naar Emmen en van daaruit neem ik bus 21 naar Sleen. Daar begint de etappe van vandaag, met Coevorden als eindpunt. Het voelt als een rustige start, zonder haast, alsof de dag zich vanzelf zal ontvouwen.
Al snel merk ik dat deze route anders is dan de vorige. Op een enkel bospaadje en een grindweg na bestaat het grootste deel uit geasfalteerde, rustige wegen. Geen bossen vandaag, maar een open, agrarisch landschap dat zich ver voor me uitstrekt. De horizon lijkt verder weg dan anders, en het wandelen krijgt een gelijkmatig, bijna meditatief ritme.
Na zo’n acht kilometer doemt camping De Uilenberg op. Het is zo’n plek waar je bijna vanzelf stopt. Binnen blijkt een eenvoudige zelfservicekantine te zijn, waar koffie met appelgebak voor slechts €2,50 wordt aangeboden. Betalen gaat op goed vertrouwen: het geld kan in een koffiekopje worden achtergelaten. Buiten neem ik plaats op een terras, omringd door pauwen, kippen en allerlei andere vogels. Zelfs een uil houdt er de wacht. Terwijl ik van mijn koffie en gebak geniet, voelt het alsof de tijd hier even vertraagt.
De route voert verder door Den Hool, een klein gehucht met een bescheiden brink, omringd door boerderijen. Het is er stil en overzichtelijk, alsof alles zijn eigen plek heeft. Via Dalerveen steek ik het Drostendiep over. Niet veel later kom ik langs een Joodse begraafplaats uit de achttiende eeuw, een plek die rust en geschiedenis uitstraalt. Het contrast met het nabijgelegen Plopsaland van Studio 100 kan haast niet groter zijn, maar juist die afwisseling maakt de route interessant.
Bij het Stieltjeskanaal verandert het landschap opnieuw subtiel. Het water begeleidt me een stuk, voordat de eerste tekenen van Coevorden zich aandienen. De stad komt langzaam dichterbij. Via het Van Heutszpark loop ik verder, langs de grote watertoren en de oude kazerne, gebouwen die herinneren aan een ander tijdperk.
Na drieëntwintig kilometer bereik ik het station van Coevorden. De etappe zit erop. Het was een dag zonder grote hoogteverschillen of spectaculaire paden, maar juist in de eenvoud zat de charme. Een dag van lange lijnen, open vergezichten en kleine, onverwachte ontmoetingen.
