9 september 2015
Vanaf Rolde vervolg ik mijn weg over het Pieterpad richting Schoonloo, een etappe van ongeveer achttien kilometer. Het is een doordeweekse dag, en dat merk ik meteen. Waar het in het weekend nog levendig kan zijn op de route, is het nu vrijwel stil. Ik kom nauwelijks iemand tegen. Die rust heeft iets bijzonders, alsof het landschap even helemaal voor mij alleen is.
De route begint over de voormalige spoorlijn tussen Assen en Stadskanaal. Het spoor is verdwenen, maar hier en daar ligt nog een stukje rails als stille herinnering aan wat ooit was. De afgelopen dagen is er veel regen gevallen, en dat laat zijn sporen na. De paden zijn nat en drassig, soms zelfs verraderlijk glad. Het vraagt om oplettendheid bij elke stap.
Vanuit Rolde loopt het pad langs de rand van een bos en vervolgens via kleine overstapjes door de weilanden naar het Andersche Diep. Daar ligt inmiddels een brug om het water over te steken. Vroeger ging dat anders, via keien in het water en met behulp van een touw dat ernaast hing. Dat touw hangt er nog steeds, als een herinnering aan die eerdere route. Vandaag kies ik toch voor de brug. Natte voeten lijken me geen aantrekkelijk vooruitzicht.
Na de oversteek duik ik opnieuw het bos in. Het pad slingert zich tussen de bomen door en brengt me uiteindelijk bij landgoed Meindersveen. Hier verandert het landschap opnieuw. Via een smal pad loop ik langs het water, met het zachte geritsel van bladeren en het kabbelende geluid van het water op de achtergrond. Net voordat ik het landgoed verlaat, steek ik een stuk heide over. Een bordje wijst op de aanwezigheid van grote grazers en paarden, maar hoe ver ik ook kijk over de uitgestrekte vlakte, er is geen dier te bekennen.
De route gaat verder over een verhard fietspad en een stukje asfaltweg, waarna ik het natuurreservaat Schoonloër Strubben inloop. Alleen de naam al heeft iets bijzonders. Ook hier heeft de regen zijn werk gedaan. De paadjes lijken soms meer op smalle sloten dan op begaanbare routes. Het vraagt opnieuw om wat improvisatie en voorzichtigheid.
En dan, bijna onverwacht, sta ik ineens in Schoonloo. Zonder aankondiging lijkt het dorp zich te openen als het slotstuk van deze etappe. De stilte van de dag hangt nog om me heen, en terwijl ik even stilsta, besef ik hoe bijzonder het is om een route te lopen waar rust, natuur en kleine verrassingen elkaar zo vanzelfsprekend afwisselen.
