6 september 2015
Vandaag staat de etappe van Zuidlaren naar Rolde op het programma, een tocht van zo’n achttien kilometer. Ik verlaat Zuidlaren, bekend van het liedje over Berend Botje, en al snel laat ik de bebouwing achter me. De route voert over het terrein van de psychiatrische kliniek Dennenoord, waar de rust bijna tastbaar is. Even verderop loop ik langs een hertenkamp waar, tot mijn verrassing, ook kangoeroes rondlopen. Het zijn van die kleine momenten die een wandeling net iets bijzonderder maken.
Niet veel later kom ik een bekende tegen, althans, zo voelt het. Alieke, een mede Pieterpadloopster die ik ken van de Facebookpagina, loopt me tegemoet met haar hond. We raken aan de praat en besluiten een stuk samen op te lopen. Het gezelschap maakt de kilometers lichter en de gesprekken volgen elkaar moeiteloos op.
Samen trekken we door het Nationaal Landschap Drentse Aa, een gebied dat zich kenmerkt door zijn afwisseling en natuurlijke schoonheid. Via het dorpje Gasteren, met zijn charmante oude boerderijen, komen we uiteindelijk uit op het Ballooërveld. Daar opent het landschap zich opnieuw. In de verte steekt de kerktoren van Rolde boven alles uit, een vertrouwd richtpunt dat langzaam dichterbij komt. Omdat ik precies in het juiste seizoen wandel, staat de heide in bloei en kleurt het veld paars. Het is een uitzicht dat je niet snel vergeet.
Eenmaal aangekomen in Rolde, bekend van Bartje en zijn beroemde uitspraak, blijkt de dag nog een kleine verrassing in petto te hebben. De bushalte die ik nodig heb, is tijdelijk opgeheven. De dichtstbijzijnde halte blijkt ‘De Rotonde’ te zijn, maar zonder lokale kennis zegt dat natuurlijk weinig. Ik besluit mijn geluk te beproeven bij een pannenkoekenrestaurant in het dorp.
Wat volgt, is opnieuw een voorbeeld van de gastvrijheid die ik onderweg al zo vaak heb ervaren. Het personeel denkt meteen mee en stelt voor om een auto te regelen die me naar station Assen kan brengen. Dat zou een kwartiertje duren, dus krijg ik ondertussen ook nog een pannenkoek aangeboden. Het is die vanzelfsprekende vriendelijkheid die deze dag een extra glans geeft.
Hoewel er regen was voorspeld, valt het uiteindelijk allemaal mee. Het blijft grotendeels droog en de dag ontvouwt zich als een aaneenschakeling van mooie momenten, ontmoetingen en uitzichten. Aan het eind van de etappe overheerst vooral dat ene gevoel: dit was er weer één om niet te vergeten.
