3 oktober 2015
Op deze zaterdag loopt de etappe van Hellendoorn naar Holten. Al snel laat ik het dorp achter me en duik ik de bossen in, richting Kamp Twilhaar. Ooit was dit een Nederlands werkkamp uit 1940, maar niet veel later werd het door de Duitsers overgenomen en gebruikt als doorgangskamp voor Joden. Het is een plek die, ondanks de rust van nu, een beladen geschiedenis met zich meedraagt.
Niet veel verder kom ik langs een schaapskooi. Daarna zet ik koers richting de Noetselerberg. De klim is gestaag, en eenmaal boven word ik beloond met een wijds uitzicht. Heidevelden strekken zich uit, doorkruist door slingerende zandpaden en omzoomd door bos. Het landschap oogt bijna schilderachtig.
Dan gebeurt er iets onverwachts. Op korte afstand zie ik een paar reeën en een hert. Ze staan stil en kijken me aan, alert maar niet meteen op de vlucht. Voorzichtig pak ik mijn camera, maar nog voordat ik een foto kan maken, schieten ze weg. Eén dier blijft echter staan. Het loopt zelfs een stukje met me op, alsof het mijn aanwezigheid accepteert. Pas na een paar honderd meter kiest ook dit dier voor de veiligheid van het bos. Het is een kort moment, maar een dat blijft hangen.
Ik begin aan de afdaling en vervolg mijn weg richting de Holterberg. Het pad slingert naar beneden, steeds weer nieuwe bochten en doorkijkjes. Onderweg loop ik een stuk over de oude Hellendoornscheweg, een van de historische routes die deze heuvelrug al eeuwenlang doorkruisen en dorpen met elkaar verbonden.
Na verloop van tijd bereik ik de Holterberg. Bij een schuilhut met picknicktafels neem ik even de tijd om van het uitzicht te genieten. Het landschap ligt wijds voor me, en opnieuw valt op hoe afwisselend deze etappe is.
Daarna daalt het pad weer af en volgt een lange bosweg. Langs de route staan informatiepaaltjes van het Wereldtijdpad. Meer dan tweeduizend ‘jaarpaaltjes’ markeren gebeurtenissen uit verschillende jaren van onze jaartelling. Het is een bijzonder idee, wandelen langs de tijd, terwijl je zelf slechts een klein stukje ervan doorkruist.
Niet lang nadat ik het bos achter me laat, sta ik bij station Holten. Het eindpunt van deze etappe. De overgang van natuur naar spoor is abrupt, maar ook vertrouwd. Weer een dag vol indrukken, afgesloten met het gevoel dat de route steeds iets nieuws weet te brengen.
