27 septmber 2015
Vandaag loop ik de etappe van Ommen naar Hellendoorn, een tocht van eenentwintig kilometer. Hemelsbreed ligt het allemaal niet zo ver uit elkaar, een kilometer of vijftien, maar de route zelf vertelt een heel ander verhaal. Dit is een dag van klimmen en dalen, van voortdurend op en neer bewegen door het landschap. De Besthmenerberg, de Archemerberg, de Lemelerberg, de Eelerberg en de Hellendoornseberg volgen elkaar op. Met als hoogste punt de Archemerberg, die tachtig meter boven het landschap uittorent.
Ik ben vroeg op pad. De zon komt net op en een lichte mist hangt over het landschap. Het geeft de ochtend iets stills en geheimzinnigs. Kort na het verlaten van Ommen begint meteen de eerste klim, die van de Besthmenerberg. Boven aangekomen zie ik een uitkijktoren staan. Nieuwsgierig begin ik aan de klim, maar hoe hoger ik kom, hoe dichter de mist wordt. Het uitzicht blijft verborgen. Halverwege besluit ik om te keren. Soms moet je accepteren dat niet alles zich meteen laat zien.
Even later vervolg ik mijn weg en passeer de Regge, die rustig door het landschap meandert. Kort daarna duik ik het bos in en begint de gestage klim van de Archemerberg. Stap voor stap werk ik me omhoog. De mist trekt langzaam op en het uitzicht wordt steeds weidser. Boven op de top staat een grote vierkante steen, een vast punt van de Rijksdriehoeksmeting. Het voelt als een plek met betekenis. Ik neem even de tijd, maak een paar foto’s en begin dan aan de afdaling.
Nog geen twintig minuten later bereik ik alweer de volgende top, die van de Lemelerberg. Het tempo van stijgen en dalen zit er goed in vandaag. Hier gun ik mezelf een korte pauze. Ik ga zitten, eet wat en kijk om me heen. De rust, de ruimte en het ritme van het wandelen vallen hier even samen.
Vanaf de zuidflank daal ik af richting het dorpje Lemele. Het landschap verandert opnieuw. Via het Overijssels Kanaal, langs het Hof van Salland en een aantal boerderijen, werk ik me langzaam richting de volgende hoogte. De Eelerberg dient zich aan, en kort daarna volgt de Hellendoornseberg. Het zijn de laatste klimmetjes van de dag, maar ze voelen nog steeds als een uitdaging.
In de verte verschijnt de kerktoren van Hellendoorn. Het is een herkenningspunt dat steeds dichterbij komt, een stille belofte dat het einde van de etappe nadert. Met elke stap groeit het besef dat ook deze dag weer zijn eigen karakter heeft gehad. Een dag van hoogteverschillen, van mist en uitzicht, van inspanning en beloning. In Hellendoorn komt alles samen, en daar sluit ik deze etappe af.
